شبی با باباطاهر

دوبیتی‌های باباطاهر کوتاه‌اند — چهار مصراع، دو بیت — و بسیاری از ایرانیان چند تایی از آن‌ها را از بر دارند. بازدید از آرامگاهش در آغاز شب ساده‌ترین راه برای فهم این است که چرا این عارف سدهٔ پنجم هنوز چنین به شهر نزدیک است.

بالا رفتن

از میدان باباطاهر، پله‌های پلکانی از میان باغ تا برج بالا می‌روند. عجله نکنید: این مسیر بخشی از تجربه است و گنبد فیروزه‌ای میان درختان پیدا و پنهان می‌شود.

بالا را ببینید، سپس بخوانید

درون بنا، سقف کاشی‌کاری‌شده ستاره‌ای خیره‌کننده از آبی و طلایی است. سپس نگاهتان را به لوح‌های مرمرین دیوارها بیندازید که دوبیتی‌هایش بر آن‌ها حک شده است.

تا غروب بمانید

با فرونشستن نور، خانواده‌ها روی چمن‌ها می‌نشینند و برج نورپردازی می‌شود. در برخی شب‌ها نوازندگان گرد هم می‌آیند و اشعارش را می‌خوانند. پس از آن تا گنبد علویان، که چند دقیقه فاصله دارد، پیاده بروید و یکی از زیباترین گچ‌بری‌های سلجوقی ایران را ببینید.