آرامگاه باباطاهر

باباطاهر، که او را باباطاهر عریان می‌نامند، عارف و شاعری بود که در سدهٔ پنجم هجری در همدان می‌زیست. او را در سراسر ایران به خاطر دوبیتی‌هایش دوست دارند؛ ترانه‌هایی کوتاه به گویش محلی، سرشار از دلتنگی، ایمان و اندوهی بی‌پیرایه. بسیاری از ایرانیان چند بیت او را از بر دارند و این دوبیتی‌ها هنوز در موسیقی محلی و سنتی خوانده می‌شوند.

آرامگاه او بر تپه‌ای کوچک در دل بوستانی در شمال شهر قرار دارد. بنای کنونی را مهندس محسن فروغی طراحی کرد و در سال ۱۳۴۹ خورشیدی جایگزین آرامگاه‌های پیشین در همین مکان شد. برج هشت‌ضلعی آن از سنگ روشن، با طاق‌های بلند و نوک‌تیز، گنبدی کاشی‌کاری‌شدهٔ فیروزه‌ای دارد که از دور در امتداد بلوار پیداست.

سقف درون بنا ستاره‌ای خیره‌کننده از کاشی معرق آبی، طلایی و فیروزه‌ای است و دیوارها با لوح‌های مرمرینی پوشیده شده‌اند که دوبیتی‌های او بر آن‌ها حک شده است. گاهی در غروب‌ها نوازندگان گرد آرامگاه جمع می‌شوند و اشعارش را می‌نوازند و می‌خوانند.

پله‌های پلکانی، فواره‌ها و چمن‌های باغ آن را به گردشگاه عصرگاهی محبوب خانواده‌های همدانی بدل کرده است. برج شب‌ها نورپردازی می‌شود و نمای پله‌ها از میدان باباطاهر از تصاویر ماندگار همدان است.